NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
By zorganizować bunt, musimy wiedzieć kilka rzeczy.
Jeden: ile mamy czasu?
Niewiele.
Gdy tylko robot zamontuje silnik,
Hastings wystartuje i porzuci załogę.
Dwa: jaki jest nasz cel?
Mostek. Stamtąd steruje się statkiem.
Trzy: jakie są przeszkody?
Trudno je zliczyć, ale zacznijmy od ochrony.
Dysponujemy szczątkową załogą.
Na pokładzie jest tylko 18 strażników.
„Tylko 18”? Jak zamierzasz ich pokonać?
Nie wszystkich. Wystarczy jednego.
Tego tutaj.
Będzie uzbrojony, więc uważaj.
Ja mam uważać?
Człowieka można obezwładnić bez podnoszenia na niego ręki.
- Jak? - Trafić w czuły punkt.
Każdy jakiś ma. Wystarczy poszperać.
- I go znaleźć. - Samantha...
Jej ojciec był strażnikiem.
Może jej mama wie coś o tym gościu.
Idź z nimi porozmawiać.
Jestem na nim z tatą.
To ostatnie, jakie mam.
Smith.
Zapytasz ją, czy coś wie?
Nie powinnam.
Czemu? Umiesz manipulować ludźmi.
Ale w dobry sposób.
Nie powinnam się z wami pokazywać.
Nie chcę stracić zaufania Hastingsa.
To ja pójdę.
Idziemy.
Teraz ty, Penny.
Musisz zdobyć dla mamy coś ważnego.
Ja? Co takiego?
Załogę.
Nie przestawaj.
Za 30 tysięcy lat będę wolny.
To twoja karta?
Don.
- Uciekamy z paki? - Tak.
Gdzie klucz?
To nie do końca klucz.
Co mam z tym zrobić?
No i po kaucji.
Rozmawiałam z matką Samanthy. Zapamiętaj to nazwisko.
Don West znowu w akcji.
- Don? - Ava. Szukałem cię.
Daj mi chwilę.
Co ty tu robisz?
Muszę to zgłosić.
Ilu bliskich masz na planecie?
Wielu. Bo co?
Gdzie Strach?
Musieliśmy go przenieść.
Robot mógłby mu pomóc.
Wszystko w swoim czasie.
Pozwolenie na wstęp?
Przyznane.
Słucham?
Nie możemy porzucić 500 osób na tej planecie.
Wyślemy po nich statek, gdy dotrzemy na Alfa Centauri.
Nie wiemy, gdzie jesteśmy.
A jeśli tu nie trafimy?
Tym zajmą się nasi naukowcy, czyli wy.
Kapitanie, padł silnik numer cztery.
Proszę odebrać.
Maszynownia, tu mostek. Co się dzieje?
Silniki manewrowe od 1 do 168 przestały odpowiadać.
Czyli wszystkie.
Mówi kapitan. Ile potrwa naprawa?
To nie usterka.
To w czym problem?
Przyjmują rozkazy tylko od Maureen Robinson.
Ufasz tym ludziom?
Całkowicie.
Wyprowadzić Maureen Robinson i jej towarzyszki.
I uwięzić ją razem z mężem.
Strażnicy na mostek.
Mamy problem.
Niech pani tego nie utrudnia.
Anton Penn wciąż tam jest.
Kto?
Nie przedstawił się, ale to on uratował cię podczas ataku.
Złamałeś kostkę.
Byłeś bezbronny i myślałeś, że nikt ci nie pomoże.
Ale on pomógł.
Wydałam rozkaz.
Teraz Anton liczy na ciebie.
Wyprowadź ją!
Jedna sekunda do...
Nie mogę tego zrobić.
Ruszać się!
Dalej!
Gotowe.
Poszło zasilanie.
To nie przypadek.
- Co ty tam robisz? - Wydaję rozkazy.
Chyba już rozumiesz, że tu zostajemy.
Więc zrób krok w tył.
I pozwól mojemu synowi wrócić na Jowisza.
Nikt go tu nie trzyma. Robota też nie.
Myślałem, że mamy wspólny cel.
Ale chyba kogoś nam tu brakuje?
Około 500 osób.
O czym mówi moja mama?
Nie wszyscy wracają na statek?
Wiedział pan o tym?
Nikt tego nie chciał.
Chroniłem cię.
Od samego początku.
- Ani kroku! - Cofnijcie się.
Nie potrzebuję ochrony.
Spocznij.
- Will... - Nie. Idziemy.
Jesteśmy blisko.
Silnik jest na miejscu.
Chyba nie możemy...
zmusić robota za pomocą siły.
Nie musimy.
Tak się starałam, by mi zaufali, a teraz...
Hastings będzie wiedział, że to ja.
- Jesteś jedną z nas. - Jak miło.
Ale co mi to da?
Ochronimy cię.
Tak, póki tu jestem.
A to jak więzienie.
Jak nasz bunt?
Nie wiem. To mój pierwszy raz.
Oddzwonię.
Wiem, że działa pani w dobrej wierze.
Ale zginiemy, jeśli zabierzemy wszystkich.
Nie ma dość tlenu.
Ta planeta...
to gazowy olbrzym.
Składa się z wodoru, helu i amoniaku.
W efekcie ciągłych burz dochodzi tam do jonizacji amoniaku i powstaje...
amon.
Angela wie, jak powstrzymać wirus rdzy.
Trzeba ją zredukować.
Ale nie wiedziałam, jak zdobyć dość amonu,
by oczyścić milion litrów wody.
Maureen uświadomiła mi coś oczywistego.
Nie rozumiecie, jak długo potrwa, nim Jowisze zawiozą tam całą wodę?
Dlatego nie wyślemy Jowiszy.
Tylko Śmiałka.
Ty tam, zwolnij.
Mam coś dla ciebie.
Jak dobrze.
Świetnie wyglądasz.
Ciebie też miło widzieć.
Minęły dwa dni.
DOR prawie mnie zabił.
Ja latałam w skrzyni w kosmosie.
Czad.
Nie.
Nie „czad”.
Masakra.
Wybacz.
To nic. Mam misję od mamy.
Jaką?
Nie dla ciebie.
Dla niego.
Próbujesz uciec?
Kiepski pomysł.
Rozgość się.
Pomyślałem, że ty i ja...
moglibyśmy pogadać.
Ta misja jest zbyt złożona, by zaplanować ją w jeden dzień.
Przeciwnie.
Wlecimy w pas amoniaku
i z jego pomocą usuniemy osad z rur w systemie produkcji tlenu.
Będziemy mieć czystą wodę
i zostanie nam dość amoniaku, by zdezynfekować sprzęt.
A potem polecimy na Alfa Centauri.
Śmiałek nigdy nie wchodził w żadną atmosferę.
Zbudowano go na orbicie.
Bardziej obchodzi panią statek niż życie jego pasażerów?
Nie chcę zostawiać tych ludzi,
ale statku nie da się zastąpić.
To ostatnia nadzieja ludzkości. Ośmiu miliardów osób.
Pewnego dnia ta fala kolonistów dotrze na miejsce,
a wtedy wszyscy rodzice i dzieci w Mumbaju, Paryżu, Pasadenie
i każdym innym mieście będą wiedzieli,
że jeśli zdadzą test i udowodnią swoją wartość,
też będą mogli tam polecieć.
A jeśli stracimy ten statek?
O czym będą marzyć ziemskie dzieci?
Nie stracimy Śmiałka.
Obrócimy go względem osi X,
co rozprowadzi gazy i wytworzy dość oporu,
byśmy mogli zachować kontrolę.
Nie testowano tego.
W mojej pracy zwykle mamy tylko jedną próbę.
I udaje nam się.
Statek jest uszkodzony.
Ucierpiały podpory na pokładzie F.
Jeśli wykonamy ten plan,
mogą całkiem się rozpaść.
Jeśli tak się stanie,
będziemy gotowi.
Jak?
Jest inny.
Jak to?
Tak po prostu.
- Spędziłaś z nim góra pięć minut. - Nie.
Zawsze szedł za tobą,
bo obserwował okolicę, by cię chronić.
A teraz to my idziemy za nim.
Nie zauważyłeś?
Wiele ostatnio przeszedł.
Wkrótce wróci do siebie.
Co się stało?
Kiedyś powiedziałby: „Niebezpieczeństwo...”
Przestań!
Nie znasz go.
Chodźmy.
Mama na nas liczy.
Przygotujmy się.
Widzisz?
Zacznijmy od tego,
że nie chcę nikogo skrzywdzić.
Dobrze.
My też nie.
Jesteś żołnierzem, John.
Rozumiesz, że sytuacje takie jak ta powodują wzrost napięcia.
- I przekraczanie granic. - Wiem.
Więc musisz poprosić Maureen...
by się wycofała.
Nie zrobię tego.
Dołączysz do nas, Judy?
Może zostawmy to między nami?
Dobrze. Teraz możemy rozmawiać.
Chciałbym zaproponować inną interpretację
Maureen Robinson...
jako kobiety, która może posunąć się za daleko...
by ocalić własną rodzinę.
W tej kwestii nie ma kompromisów.
Nawet jeśli mowa o łamaniu prawa?
O czym on mówi, tato?
To skomplikowana sprawa.
Niezbyt.
Twoja matka wynegocjowała zmianę wyników testów Willa...
by mógł polecieć z wami.
Mój syn już udowodnił, że zasługuje na to, by tu być.
Gdyby nie on, nie mielibyśmy szans na przetrwanie.
Więc może podziękuj i zjeżdżaj?
Wydaje ci się, że skoro kontrolujecie robota,
możecie robić na moim statku, co wam się podoba?
A jeśli wam powiem, że mam coś potężniejszego niż robot,
który usługuje dziecku?
Maureen nie miała uprawnień,
by samodzielnie zmienić wyniki Willa.
Musiała dobić targu.
Musiała oddać coś bardzo cennego,
by dotrzymać swojej części umowy.
Nie wierzę panu.
Skąd pan to wie?
Bo osoba, z którą się dogadała...
to ja.
To nasz cel.
Pas amoniaku. Głębokość?
Około 5260 kilometrów.
- W połowie stratosfery. - Jesteśmy na orbicie.
Radu, otwórz kanał nadawczy.
Uwaga, komunikat z mostka.
Cywile, zapnijcie pasy.
Załoga na swoje miejsca.
Przewidujemy silne wiatry i turbulencje.
To będzie trudna przeprawa.
Rozpoczynamy obrót.
Włączam żyroskopy stabilizujące i silniki strumieniowe.
Mamy stabilny obrót.
To nurkujemy.
Rozpoczynamy za trzy, dwa, jeden...
Teraz.
Rozpoczęto zniżanie.
Skorygować trasę.
Zwiększyć ciąg o 20 procent.
Cel w promieniu 600 kilometrów.
Ciśnienie rośnie. Dwa megapaskale.
Uszkodzenia na pokładzie F w sektorze czwartym.
Uruchomić protokół naprawczy.
Nie przewidziano takiego.
To dobrze, że mamy własny.
Ustabilizowano krąg czwarty w sektorze siódmym.
Wyrównujemy. Osiągnęliśmy stabilny wektor.
To musi trafić do książki.
Miała pani szczęście.
Popełniłam w życiu wiele błędów.
Jako matka i żona.
Ale w pracy nie popełniam błędów.
To nie szczęście.
A obliczenia.
Żeby ten plan się powiódł, nikt z załogi nie może popełnić błędu.
Jakie są na to szanse?
Maureen, zbiorniki są prawie gotowe.
Można gromadzić gaz.
Otworzyć otwory wlotowe.
Czas zaczerpnąć trochę amoniaku.
Sprawdźcie uszczelki.
Ciśnienie jest bardzo duże.
Twój wózek tu przeszkadza. Zrób sobie wolne.
Nie chcę być dla was jak kula u nogi.
W przenośni.
Jeśli cię to pocieszy, nie odpłacisz się tym za dezercję.
Wcale mnie to nie pociesza. Zostaję.
Filtrujemy za dziesięć minut.
Świetnie.
Mostek, tu SPT.
Ta rdza roznosi się jak choroba.
Wystarczy kropelka,
by pogrążyć nas wszystkich.
Nie pozwolę na to,
by Maureen naraziła statek,
wpuszczając do systemu zakażoną wodę.
Musicie to wiedzieć.
Wiem jedno.
Gdybyś mógł, już byś ją powstrzymał.
Czym zajmowała się twoja mama w czasie budowy Śmiałka?
- Nie mów. - Bezpieczeństwem.
Tak.
Te systemy są niezbędne,
by zapewnić stabilność
wszystkich dynamicznych funkcji tego statku.
Inżynierowie tacy jak ona ulepszają te systemy poprzez atak.
Infiltrują główny układ sterujący Śmiałka,
by stworzyć warunki,
które przetestują ich rozwiązania.
Twoja matka pewnie nie widziała nic złego w przekazaniu mi kodów dostępu.
Nikt nie przeprowadza tych testów w pojedynkę.
Zwykle wymaga to zgody czterech osób.
Ale na szczęście dla mnie...
- każdy ma jakąś słabość. - Nie.
Mama by tego nie zrobiła.
Każ swojej żonie się wycofać
albo wykorzystam kody dostępu, które mi przekazała,
by otworzyć śluzę w SPT.
Atmosfera planety wedrze się do środka.
Ciśnienie będzie tak duże,
że jeśli wpuścicie tam wodę,
rozerwie wam rury.
Wasz plan zawiedzie.
A gdy dotrzemy do Alfa Centauri...
z pomocą waszego robota,
Maureen zostanie odesłana na Ziemię razem z synem,
a wy już nigdy ich nie zobaczycie.
Tato!
Żołnierze są tacy przewidywalni.
Ludzie z SPT zginą, jeśli otworzysz tę śluzę.
I czyja to będzie wina?
Goń go!
Sterowanie ręczne.
BLOKADA SYSTEMU
- Zamknął nas. - Połącz się z mamą.
- Ostrzeż ją. - Radio nie działa.
Hastings musiał je wyłączyć.
DOSTĘP ADMINISTRACYJNY
TOŻSAMOŚĆ POTWIERDZONA
Oddychaj.
Jak chcesz mnie ochronić, kuśtykając ze złamaną kostką?
Idź na mostek.
Powiedz Maureen, że Hastings ma jakiś uniwersalny klucz.
- Co z tego? - Otworzy śluzę w SPT.
Szybko, bo zginą ludzie.
Biegnij na mostek i powiedz Maureen!
ŁĄCZNOŚĆ ZABLOKOWANA
Doktor Smith! Przedstawię pani moją mamę.
Zbiorniki są pełne,
ale SPT nie działa.
Nie mamy łączności.
Dziwne.
OBEJŚĆ PROTOKOŁY BEZPIECZEŃSTWA?
Otwórz zawory.
Oczyśćmy tę wodę i w drogę.
Brak uprawnień.
Nie mam dostępu.
Niemożliwe.
Co się dzieje?
Maureen?
Wpuśćcie mnie.
OTWARCIE ŚLUZY
Maureen!
TRWA OTWIERANIE ŚLUZY
Szlag! Musimy to jakoś wyłączyć!
Ktoś zdalnie otworzył śluzę w SPT.
Mój Boże.
Uciekajcie! Śluza się otwiera!
To nie będzie przyjemne!
Uciekać!
W nogi! Spadajcie stąd!
Ruszać się!
Szybko!
Dalej!
Zabierzcie to.
Szybko! Wszyscy na zewnątrz!
No już! Wynoście się stąd!
Szybciej!
Zaraz się zamknie!
- Wszyscy wyszli? - Ewakuacja!
Musimy iść, Ava!
- No dalej! - Szybciej!
Musimy iść! Co z tobą?
- Nie mogę. - Zamknij oczy. Dasz radę.
Teraz albo nigdy!
Musimy ich wyciągnąć.
Przynajmniej kostka tak mi już nie ciąży.
Ciśnienie rośnie.
Nie marnujmy czasu.
Za kilka minut już nie otworzymy tych drzwi.
Niebezpieczeństwo. Przyjaciel.
Jaki przyjaciel?
Jeśli mnie słyszysz, wpuść mnie.
Maureen...
Czemu nikt nie odpowiada?
Awaria śluzy.
Spadek ciśnienia w sekcji III.
Służby ratownicze proszone do systemu produkcji tlenu.
Za późno.
- Niebezpieczeństwo. - Co?
Ani drgnie.
Ile mają czasu?
Za mało.
- Szybko! Są tutaj! - Kto?
- Don i Ava. Umierają. - Boże.
- Drzwi się zacięły. - On je otworzy.
- Niebezpieczeństwo. Przyjaciel. - Dokąd on idzie?
Stój, to tutaj!
- Niebezpieczeństwo. Przyjaciel. - Są tutaj!
Co robisz? Pomóż im!
Niebezpieczeństwo. Przyjaciel.
O kim on mówi?
Nie wiem.
Różnica ciśnień blokuje drzwi.
By je otworzyć, trzeba zamknąć śluzę.
To wy stworzyliście system bezpieczeństwa.
Jakim cudem ktoś przejął kontrolę?
To niemożliwe.
NIEZNANY: GOTÓW DO WYMIANY.
STATUS WNIOSKU: ODRZUCONY
WYSŁANO PLIK
NIEZNANY: MIŁEJ PODRÓŻY
Oddaję stery.
Niech nikt się nie zbliża do kapsuł naprawczych.
Zamknę śluzę od zewnątrz, by ich ocalić.
To zbyt duże ryzyko.
Utknęli tam z mojej winy.
Miała pani rację.
Zlekceważyłam czynnik ludzki.
Don.
- Co? - Chyba na chwilę usiądę.
Nie za dobrze się czuję.
Już siedzimy.
Chyba.
Niedobrze.
Nie poddawaj się, Ava.
Głowa do góry.
No dalej. Otwórz oczy.
Mów do mnie. Proszę.
Mogłeś stąd uciec.
Czy ja wiem.
Jestem jakby uziemiony.
Byłoby nas tu więcej, gdyby nie ty.
Jeśli chcesz mieć robotę odwaloną na 70%,
wezwij Dona Westa.
Miałeś wybór.
I wybrałeś nas.
Trzymaj się, Don.
No dalej!
Dalej!
Co się dzieje?
Wszystko znów działa?
Przegraliśmy.
Wyłączono sterowanie ręczne. Kontrola przywrócona.
Łączność znów działa.
Próbowaliśmy.
Panie Hastings.
Nie zostawiajcie mojej rodziny.
Niech idą.
Mam serce.
Pozwolenie na wstęp?
Chyba już go nie wymagasz.
Odzyskałaś statek.
To twoja zasługa?
Przeceniasz mnie.
Lećmy na Alfa Centauri.
Jeszcze nie.
Najpierw oczyścimy wodę, by móc zabrać wszystkich.
Kamal, którą znam, nie naraziłaby tego statku.
Tu nie ma ryzyka.
Są obliczenia.
Zrobiła to.
Dziękuję.
Jesteś tam, John?
Jestem.
Wszystko gra? Gdzie jesteś?
Nic mi nie jest. Siedzę w kapsule.
Jednak oczyszczą wodę.
A więc się udało.
Można jej ufać.
Komu? Kapitan Kamal?
Nie, Smith.
Ostrzegła cię przed Hastingsem?
O czym mówisz? Nie widziałam jej.
Jestem tu, bo naprawiałam skutki działań Hastingsa.
- Gdzie jesteś? - Lecę do hangaru.
Wyjdę po ciebie.
John.
- Właśnie do was szłam. - Czemu nie ostrzegłaś Maureen?
Po prostu nie zdążyłam.
Miałaś dość czasu.
Musiałam iść naokoło.
Co? Czemu?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
I tyle? Nie podasz mi nawet wymówki?
Próbowałam ją ostrzec.
- Uwierz mi. - Wierzyłem.
Naprawdę.
Ale zrobiłem błąd, myśląc, że możesz się zmienić.
Próbowałam.
Wiesz, dlaczego lubię dawać ludziom drugą szansę?
Bo po tych wszystkich okropnych rzeczach, których byłem świadkiem,
muszę wierzyć w to, że można odkupić własne grzechy.
Odkryłaś moją słabość.
Gratuluję.
Niebezpieczeństwo. Przyjaciel.
Nie powinniśmy tu być...
Zwiększ napięcie. Chce uciec.
Zostań.
Nie, czekaj.
Nie zbliżać się. Wezwij wsparcie.
Co on robi?
Nie, robocie!
Nie krzywdźcie go!
Spójrz na światła Stracha.
Widziałem to już.
On umiera.
Twój robot jest chyba zły.
Will.
Spokojnie.
Przykro mi, że tak się stało.
Naprawdę.
Czekaj.
Dokąd idziesz?
Will, czy on odchodzi?
Potrzebujemy cię.
Musisz zabrać nas do domu.
Nie, Willu Robinsonie.
Napisy: Marta Racka